عشق به؟
سلام خوش امدید
یکشنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳٩۱ :: ٩:۳٦ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نسیبه طهوری

به نام خدا

<اگر خدای بزرگ از من سندی بطلبد.قلبم را ارائه خواهم کرد.خدایا تو مرا اشک کرده ای که همچو باران بر نمکزار انسان ببارم.تو مرا فریاد کرده ای که همچو رعد در میان طوفان حوادث بغرم>

شهید چمران

مناط و ملاک بندگی در روز قیامت همین قلب است که احضار می شود.

هر صبحگاه و شامگاه  این قلب را مامورین الهی میسنجند و بر اساس عشق و محبتی که در ان هست به او نمره می دهند.خوشا آن قلبی که صد در صد محصول خدا و عشق الهی است و هیچ چیز غیر خدا در او وجود ندارد.در لسان عرفا بسیار به چشم می خورد که قلب سوخته،سند بندگی و عاشقی است و هر کس این داغ عشق بر دل بنشاند،دیگر در هر دو دنیا سرفرازاست.فرشتگان این نشان را در دل اینها  میبینند و فرار می کنند و جرات نمی کنند به او نزدیک شده و چیزی سوال بکنند.لذا امام صادق می فرمایند این دل حرم خداست و ما باید بالاتر از نوامیس ان را خفظ کنیم.ناموس پرستی عرفانی این است که در قلب نامحرمی وارد نشود.هیچ دشمنی هرزه تر،پلیدتر،کثیق تر و خائن تر از شیطان نیست و شیطان هم هیچ جا جز قلب مومن را هدف قرار نمی دهد.اوهمه نقشه ها وحیله ها را بکار می برد تا قلب را تسخیر کند.اگرما حریم قلب را حفظ کنیم و نگذاریم الودگی ها وارد او شده و او را فرا بگیرد،به خودی خود انوار غیب در دلهایمان می جوشد و به ثمر می اید.



موضوع مطلب :
پيوندها
نويسندگان
صفحات وبلاگ
RSS Feed

جاوا اسكریپت